Negotiations with the universe 2

Dear Universe,

I take all of it back. Please just let my dad be fine and be a grandfather to my child some day.

Sincerely,
Broedkipje

The thaw sets in

While almost everyone in The Netherlands was concerned with the ice in Friesland (Elfstedentocht or not), I have been worrying about another frost-related subject. Our little frozen bubbles to be specific.

After the Tiny Little Positive and the BFN came the obligated one month waiting period to let my body (and my heart) heal. Next AF arrived on the first day of the year. 6 Days later we traveled to India for a vacation with parents and brother and sister-in-law. Those two weeks were... interesting to say the least. But that's a story for another time. Vacation also meant having to wait another month.

But lucky for us AF decided to come early on her next visit, at least 5 days earlier than I expected. Clinic called, appointment for ultrasound scheduled for Monday last week. All looked good, lining was thickening, one nice sized follicle in the left ovary... we were good to go! Thus commenced a new part of this infertility journey: OPK's. Also known as Ovulation Prediction Kits. Geeezz. The instructions were not all that clear to me. Use 2nd urine of the morning (said clinic's instruction).  Don't pee for 4 hours before testing (said OPK-instruction). Don't drink too much (said Dr. Google). This might prove to be more difficult than the shots!
After some worrying (most of it unnecessary - as usual) and even minor arguments with MeneerHaan because of stress, we finally got the needed double line, so I could call the lab.

And thus the thaw sets in. Not just outside - where I did enjoy the cold for many reasons, among which that I could wear the earmuffs MeneerHaan got me for Christmas. But thaw sets in the lab in the clinic where our 4 frosties sleep. They will thaw one, check if it's ok, and if so, it will warm up and be good for transfer. If it is broken, they will unfreeze the next one. So we'll have 4 chances, although I hope we don't need them. And I do hope that after being out of the freezer for 24 hours, frosty is still looking good (cause if he isn't, transfer is cancelled).

We're facing our next chance at becoming pregnant. I'm scared, excited, completely unprepared, insecure and hopeful. Let's go for it!

Baby Bubbles (EN)

Trying to get pregnant through IVF/ICSI is like blowing bubbles. I think most of us did that when we were young, or not so young (I still like doing it!). Blowing bubbles may seem easy, but it's not.

You have to have the right mix of soapy water. Not to soapy, or it will be to heavy. Not to watery, or there will be no bubbles. Then you need your ring, bubble wand or whatever to blow your bubbles through. It needs to be round and even and straight. Then comes the blowing-part. Too hard and you're just spitting soap. To soft: nothing happens. Your bubbles can be too big and never come loose, they can be too small, they can refuse to float. You need an even, steady stream of air to blow beautiful bubbles. And even if you do, anything can happen. It can be windy and you bubbles get blown away, they may land in a bush, or someone snaps it out of the air.
But every now and then, you  blow the perfect bubble. The right size, floating in front of you, like a precious gem catching the sunlight. And if you are really lucky, you can catch it back on your bubblewand and hold it again.

We blew a good bubble these past few weeks. It was not perfect, but it was good enough. There was no wind, no mean prickly bushes around, no one that would destroy it. And for a moment, it looked like we could catch it again with our magical bubblewand. The excitement of that second where you think you will make it. An instant of joy and happiness. And then, the bubble shattered. Just like that: it was right in front of us, and now it's not.

We are not really blowing bubbles but making embryo's. The good thing about embryo's is that, if they are the right size and look good, you can freeze them. So now we hope that our bubbles have frozen into tiny little snowballs. Or frozen bubbles, just like this one.

Hoop... vervlogen...

Zondag was test-dag. Door allerlei verplichtingen en afspraken lukte het pas om eind van de middag te testen. Wiebelend van het nodig-moeten-plassen richting wc gegaan en daarna hele lange minuten gewacht. Er verscheen een plusje! We konden het bijna niet geloven, maar hoewel het een vaag lijntje was, stond die er wel degelijk. Voorzichtig blij! Er kan van alles mis gaan, zeker in de eerste weken, maar dit hadden we in ieder geval gehaald.

Omdat ik veel dronk vanwege de OHSS-symptomen hebben we de test de volgende ochtend herhaald. Weer een plusje! Een heel klein beetje donkerder zelfs. Goed nieuws, dus ik heb meteen gebeld met de IVF-verpleging om het te laten weten en met de internist om meteen ophoging van mijn schildklier medicijn te bespreken. Vanwege mijn opgezette buik en buikpijn moest ik 's middags nog wel even een echo laten maken, maar alles zag er - bij mij - goed uit. Bob was nog veel te klein om te zien op de echo.

Ik had nog een test liggen van een eerdere keer (toen mijn menstruatie uitbleef door wat achteraf bleek mijn schildklierproblemen), dus die heb ik dinsdagochtend gedaan. Hmmm. Dat is wel een heel vaag lijntje. Maar het was een goedkope test en niet een "early" zoals de andere twee, dus ik was er niet erg bezorgd over. Toen ik 's middags boodschappen ging doen werd ik zelfs nog behoorlijk misselijk, dus ik dacht dat eindelijk de H.CG hormonen hun werk gingen doen. De rest van de dag allerlei dingen gedaan, gekookt, taarten gebakken, een beetje tv gekeken (omdat druk doen wel z'n tol eiste). In de loop van de avond kreeg ik steeds meer een bedrukt gevoel. Misschien had ik niet moeten lezen op internet over de kans op vroege miskramen, dachten MeneerHaan en ik allebei nog. Gewoon positief blijven! Maar ondanks een poging dat te doen kreeg ik later een flinke huilbui, zoals ik de hele periode nog niet had gehad. Ik was er nog wel zo trots op dat ik niet vreselijk hormonaal was geweest, en slechts hier en daar een klein traantje had gelaten!

Vanochtend werden we allebei vroeg wakker. MeneerHaan is jarig - maar het zal niet alleen dat geweest zijn. Na nog een half uurtje proberen het slapen te rekken moest ik toch te nodig naar de wc. Dus maar meteen een testje doen. Hadden we eerst maar even ontbeten, kadootje uitgepakt. Hadden we maar niet vandaag op zijn verjaardag getest. Want op de test, weer een "early" maar van een ander merk, verscheen geen streepje. Of misschien extreem licht, maar eigenlijk niet. En hij had op z'n minst donkerder moeten zijn dan maandag. Toen wisten we het eigenlijk wel. Uiteindelijk nog een paar druppels eruit geperst om ook de digitale test te doen. En daar stond heel duidelijk niet zwanger.

Het is alsof je je heel ver uitstrekt om een ster te pakken. Je hebt het bijna, je gaat nog verder op je tenen staan want je vingertoppen raken de rand nét. Je denkt dat je 'em vast hebt. Maar het oppervlak is te glad en te scherp. Geen grip, je voelt de ster wegglippen. En een moment later is hij buiten bereik.

Het is over. Weken van prikken en ziekenhuisbezoekjes en monitoren en wachten, en 2 dagen hoop en al voorzichtig een beetje blij zijn, en nu is over. We weten in ieder geval dat mijn lichaam het wel doet. En hopelijk hebben we nog mooie frosties in de vriezer (dat horen we waarschijnlijk binnen een week). Maar daar hebben we vandaag helemaal niets aan.