Week 1-11

I have been wanting to do these updates, but feared they would jinx stuff, or I didn't have time, energy or motivation. I wrote this one several weeks ago, and fingers crossed, I'm posting it. It's old, hopefully I will remember to write a new one soon!

Week 1-11

The SuperB's:
Despite everything going on, so far they're doing good (knock on wood). On each ultrasound they measured on or even ahead of schedule. We saw heartbeats at 6w3d, wiggles and waves at 9w2d and even a somersault at 10w3d. Confirmed bodyparts on ultrasounds: hearts, arms and legs, brains,fingers, a bladder and one eyelens. So, what you see below, times 2.

Pregnancy symptoms:
The sore and growing bewbs came with the progesteron suppositories - starting week 3. After that mild/moderate OHSS, then came fatigue and food cravings and aversions. Around week 6-8 nausea kicked in. The day after a GP-visit where I asked for elastic socks - although we both agreed I didn't NEED them - tingling, numb and painfull legs. That was on a busy clearing day at work, where I also experienced my first round ligament pains. Oh. And pimples. Lots of 'em.

Clothing
In our second waiting week (week 4) I developed OHSS and a belly to go with it. No pants other than the yoga kinds, or I had to let them unbuttoned. After that, even there was no weight gain, I never got back to my pre-ICSI belly. Pants started to get uncomfortable at 7-8 weeks (thank you elastic button holes). I started showing after  my dad's passing, around 9w4d. Though considering the menu that week, it probably is part take-out-food showing too.

Sleep
The pro.gesterone made me sleepy, the OHSS kept me awake because of shortness of breath and generally feeling uncomfortable. Since then I have been tired in different gravities, of course aided by the other stuff going on. No trouble falling asleep, but staying asleep is a challenge some (a lot of) nights. Thankful for timezones and consequently, 24/7 online twitter-friends all over the world.

Here, still.

I had been hesitant to do updates in the first few weeks. There was the moderate OHSS, lots of worries about my dad, his death, and dealings with our new house. Add the fatigue that made me want to sleep sleep sleep, add the hunger that made me want to eat eat eat.
All in all, not much time and enthousiasm for blog updates. I wrote a few, but never posted.

But here I am, on the doorstep of second trimester at 14 weeks today. Time to start enjoying this pregnancy, and if I ever want to keep score, I have to do it now, as I have already forgotten so much.

So hopefully, if I can keep it up, in the next days, weeks and months, there will be posts again. I'll do the already written ones first, so chronology might not be consistent. 

I don't know what they'll be about. My pregnancy, obviously, including the wonders and anxieties of someone pregnant after IFV/ICSI. But I would also like for this blog to be a place where I can write about the joys of being pregnant, perhaps complain a little (just a little! I'm still SUPER gratefull) about the side effects, and reflect on other things happening in my life.

I hope you will enjoy reading it. 

Pause - Fast Forward - Play

I feel like I haven't updated my blog in months. Technically true: my last post is dated April 11. Two months and a day ago. But it feels like six, or even a year. A lot has happened. And my that I mean A LOT!!!

Those of you who follow me on twitter or know me IRL know what happened in those months, especially in the last four weeks.

The short version of what transpired in the last 9 weeks:
My dad, who was recovering from last years ordeals of surgeries, ch.emo and related ilnesses, found out his ca.ncer was back, spreaded everywhere and inoperable (8 weeks ago). A short while later (5 weeks ago), he got a fever, which turned out to be an antibiotic resistant bacteria, he got septic and we were told he wouldn't survive (4 weeks ago). But then he did, a miracle to us and even all the doctors and nurses, so Fiance and I decided not to cancel the wedding and we got married 2.5 weeks ago, with dad present. We did cancel the honeymoon, went on a citytrip instead, and now we're both back to work.

It's crazy to write it down like this, I know. It does no justice to all the emotions, the tears, the joy, the worries, the beautiful moments. I may or may not write more about these hellish and at the same time wonderful months. It might be therapeutical, but at the moment I don't know if I feel like it. But at least everyone is up to speed.


It is safe to say that "rollercoaster ride" does not even begin to describe what these weeks have been like. My head feels out of breath if that's possible. But hey... why stop now with the madness... There is always room for some more. So, we're starting IVF #2 tonight...





That is, if Husband (hehe :-)) and I pass our test/ultrasound Thursday.

The thaw sets in

While almost everyone in The Netherlands was concerned with the ice in Friesland (Elfstedentocht or not), I have been worrying about another frost-related subject. Our little frozen bubbles to be specific.

After the Tiny Little Positive and the BFN came the obligated one month waiting period to let my body (and my heart) heal. Next AF arrived on the first day of the year. 6 Days later we traveled to India for a vacation with parents and brother and sister-in-law. Those two weeks were... interesting to say the least. But that's a story for another time. Vacation also meant having to wait another month.

But lucky for us AF decided to come early on her next visit, at least 5 days earlier than I expected. Clinic called, appointment for ultrasound scheduled for Monday last week. All looked good, lining was thickening, one nice sized follicle in the left ovary... we were good to go! Thus commenced a new part of this infertility journey: OPK's. Also known as Ovulation Prediction Kits. Geeezz. The instructions were not all that clear to me. Use 2nd urine of the morning (said clinic's instruction).  Don't pee for 4 hours before testing (said OPK-instruction). Don't drink too much (said Dr. Google). This might prove to be more difficult than the shots!
After some worrying (most of it unnecessary - as usual) and even minor arguments with MeneerHaan because of stress, we finally got the needed double line, so I could call the lab.

And thus the thaw sets in. Not just outside - where I did enjoy the cold for many reasons, among which that I could wear the earmuffs MeneerHaan got me for Christmas. But thaw sets in the lab in the clinic where our 4 frosties sleep. They will thaw one, check if it's ok, and if so, it will warm up and be good for transfer. If it is broken, they will unfreeze the next one. So we'll have 4 chances, although I hope we don't need them. And I do hope that after being out of the freezer for 24 hours, frosty is still looking good (cause if he isn't, transfer is cancelled).

We're facing our next chance at becoming pregnant. I'm scared, excited, completely unprepared, insecure and hopeful. Let's go for it!

Hoop... vervlogen...

Zondag was test-dag. Door allerlei verplichtingen en afspraken lukte het pas om eind van de middag te testen. Wiebelend van het nodig-moeten-plassen richting wc gegaan en daarna hele lange minuten gewacht. Er verscheen een plusje! We konden het bijna niet geloven, maar hoewel het een vaag lijntje was, stond die er wel degelijk. Voorzichtig blij! Er kan van alles mis gaan, zeker in de eerste weken, maar dit hadden we in ieder geval gehaald.

Omdat ik veel dronk vanwege de OHSS-symptomen hebben we de test de volgende ochtend herhaald. Weer een plusje! Een heel klein beetje donkerder zelfs. Goed nieuws, dus ik heb meteen gebeld met de IVF-verpleging om het te laten weten en met de internist om meteen ophoging van mijn schildklier medicijn te bespreken. Vanwege mijn opgezette buik en buikpijn moest ik 's middags nog wel even een echo laten maken, maar alles zag er - bij mij - goed uit. Bob was nog veel te klein om te zien op de echo.

Ik had nog een test liggen van een eerdere keer (toen mijn menstruatie uitbleef door wat achteraf bleek mijn schildklierproblemen), dus die heb ik dinsdagochtend gedaan. Hmmm. Dat is wel een heel vaag lijntje. Maar het was een goedkope test en niet een "early" zoals de andere twee, dus ik was er niet erg bezorgd over. Toen ik 's middags boodschappen ging doen werd ik zelfs nog behoorlijk misselijk, dus ik dacht dat eindelijk de H.CG hormonen hun werk gingen doen. De rest van de dag allerlei dingen gedaan, gekookt, taarten gebakken, een beetje tv gekeken (omdat druk doen wel z'n tol eiste). In de loop van de avond kreeg ik steeds meer een bedrukt gevoel. Misschien had ik niet moeten lezen op internet over de kans op vroege miskramen, dachten MeneerHaan en ik allebei nog. Gewoon positief blijven! Maar ondanks een poging dat te doen kreeg ik later een flinke huilbui, zoals ik de hele periode nog niet had gehad. Ik was er nog wel zo trots op dat ik niet vreselijk hormonaal was geweest, en slechts hier en daar een klein traantje had gelaten!

Vanochtend werden we allebei vroeg wakker. MeneerHaan is jarig - maar het zal niet alleen dat geweest zijn. Na nog een half uurtje proberen het slapen te rekken moest ik toch te nodig naar de wc. Dus maar meteen een testje doen. Hadden we eerst maar even ontbeten, kadootje uitgepakt. Hadden we maar niet vandaag op zijn verjaardag getest. Want op de test, weer een "early" maar van een ander merk, verscheen geen streepje. Of misschien extreem licht, maar eigenlijk niet. En hij had op z'n minst donkerder moeten zijn dan maandag. Toen wisten we het eigenlijk wel. Uiteindelijk nog een paar druppels eruit geperst om ook de digitale test te doen. En daar stond heel duidelijk niet zwanger.

Het is alsof je je heel ver uitstrekt om een ster te pakken. Je hebt het bijna, je gaat nog verder op je tenen staan want je vingertoppen raken de rand nét. Je denkt dat je 'em vast hebt. Maar het oppervlak is te glad en te scherp. Geen grip, je voelt de ster wegglippen. En een moment later is hij buiten bereik.

Het is over. Weken van prikken en ziekenhuisbezoekjes en monitoren en wachten, en 2 dagen hoop en al voorzichtig een beetje blij zijn, en nu is over. We weten in ieder geval dat mijn lichaam het wel doet. En hopelijk hebben we nog mooie frosties in de vriezer (dat horen we waarschijnlijk binnen een week). Maar daar hebben we vandaag helemaal niets aan.

De tussenstand

De score na een weekje spuiten:

1 Bio-hazard emmer in het gootsteenkastje (cool)
1 leeg doosje d.ecapeptylspuitjes (er ligt er nog eentje natuurlijk)
1 prikpen die minder fancy en volautomatisch is dan ik had gehoopt
1 bijna lege ampul p.uregon (ook daar is er meer van!)
Grens verlegd
1 blauwe plek
Vreemd gevoel in mijn buik
Un peu misselijk zo nu en dan (maar de Oatmeal Raisin Cookies van Donny Craves helpen goed)
6 follikels van goed formaat aan beide kanten (ene kant is de grootste bijna 11mm, andere kant 12mm)

Recht zo die gaat! Zondag volgende echo. En nu ga ik ff mijn joggingbroek aandoen...